Bugün yaya geçidi de dediğimiz zebra geçidi sistemin ortaya çıkışı aslında yalnızca beyaz çizgilerle başlamadı. 1930’larda Birleşik Krallık’ta yaya geçitlerini görünür kılmak için önce “belisha beacon” denilen işaret direkleri kullanılmaya başlandı. Bunlar, siyah-beyaz direklerin üzerine yerleştirilen yanıp sönen sarı ışıklardı.
Amaç çok netti: sürücü daha uzaktan fark etsin, yaya geçidinin olduğu yer daha belirgin olsun. Yani zebra geçidinin hikâyesi önce “çizgi”yle değil, dikkat çekme ihtiyacıyla başladı. 
Fakat artan trafikle birlikte yalnızca bu beacon’lar yeterli olmadı. 1951’de bugünkü anlamıyla yaya geçidi devreye girdi ve yol yüzeyine yüksek kontrastlı beyaz şeritler eklendi. Böylece geçit sadece yol kenarındaki direklerle değil, doğrudan asfaltın üzerinde de görünür hâle geldi. “Zebra” adı da bu siyah-beyaz ritimden geliyor. Aslında mesele estetikten çok optik: Sürücünün hareket hâlindeyken en hızlı fark edeceği, en kolay okuyacağı dil kurulmaya çalışılıyor.
Bu yüzden zebra geçidini yalnızca birkaç beyaz çizgi olarak okumak eksik kalıyor. Onu bugünkü hâline getiren şey, önce belisha beacon’larla başlayan görünürlük arayışı, sonra da bu görünürlüğün yol yüzeyine taşınması.
Kısacası zebra geçidi, kentte her gün gördüğümüz ama arkasında ciddi bir tasarım mantığı olan en temel kamusal işaretlerden biri.
