Instagram’da gezinirken önüne bir video düşüyor. Işık kusursuz, kamera hareketleri çok güçlü, renk paleti tam olması gerektiği gibi. İçinden “Vay be, sinema filmi gibi iş, kim bilir ne bütçe ayırmışlar” diye geçirirken, aslında ortada ne bir set ne de tek bir kamera olduğunu fark ediyorsun.
İşte bu algı kırılmasının arkasındaki isimlerden biri @spikeandred. 
Spike’ın videoları, birkaç popüler yapay zekâ komutuyla üretilmiş sıradan denemelerden çok, doğrudan vizyona girmeye hazır sahneleri andırıyor.
Yakın zamana kadar “sinematik” bir atmosfer yaratmak; doğru mekânı günlerce aramayı, kalabalık ekipleri yönetmeyi, devasa bütçeleri ve tonlarca ekipmanı zorunlu kılıyordu.
Şimdi ise fiziksel olarak çekilmesi imkânsız ya da aşırı maliyetli sahneler, güçlü bir fikir ve doğru yönlendirmelerle ekranda canlanabiliyor.
Fakat madalyonun diğer yüzü de şu: Spike’ın işlerini bu kadar güçlü kılan şey yapay zekânın kendisi değil, onun arkasındaki yaratıcı göz. Kadraj tercihi, ışık bilgisi, ritim ve sahneler arasındaki o bütünlük hâlâ insan zihnine muhtaç.
Yapay zekâ sana saniyeler içinde büyüleyici bir kare verebilir ama o karenin hikâyeye mi hizmet ettiğini yoksa sadece göze hoş gelen bir süs mü olduğunu ayırt edemez.
Tam da bu yüzden videographer’lık artık kameranın teknik sınırlarını aşarak yepyeni bir boyuta evriliyor. Gerçek çekimler, yapay zekâ üretimi sahneler ve bu ikisinin birleşimi artık aynı yaratıcı sürecin parçası.
Kamera hayatımızdan tamamen çıkmıyor ama sinematik bir dünya kurmanın tek yolu olmaktan vazgeçiyor. Yeni dönemde farkı yaratanlar sadece iyi görüntü yakalayanlar değil; hangi görüntünün fiziksel olarak çekilmesi, hangisinin ise piksellerle baştan yaratılması gerektiğini bilen zihinler olacak.
