Meta, Barcelona’daki Teatre Raval’ın Virginia Woolf’un Kendine Ait Bir Oda eserinden uyarladığı tiyatro oyununun reklamını “feminizm” ve “medeni haklar” gibi ifadeler nedeniyle engelledi. Karar, otomatik reklam sistemlerinin kültürel içerikle siyasi kampanya arasındaki farkı ne kadar okuyabildiğini yeniden tartışmaya açtı.
Teatre Raval tek kişilik gösteriyi Facebook ve Instagram’da tanıtmak istedi. Fakat reklam, Meta’nın otomatik sistemi tarafından “toplumsal meseleler” kapsamında değerlendirilerek reddedildi. Platformun açıklamasına göre medeni haklar, feminizm ve toplumsal reform gibi konular sistem tarafından bu kategoride sınıflandırılıyor. 
Meta, sorunun çözümü için tiyatroya reklam metnindeki bazı anahtar kelimeleri kaldırmasını önerdi. Oyunun başrolünü üstlenen ve yapımcıları arasında bulunan Clara Sanchis ise reklamın Virginia Woolf’un adı nedeniyle mi, “feminizm” kelimesi yüzünden mi yoksa her ikisinin birleşimiyle mi engellendiğini bilmediklerini söyledi. Yaklaşık on yıldır sahnelenen yapımın daha önce tanıtım konusunda benzer bir sorun yaşamadığı belirtiliyor.
Kararın arkasında Meta’nın Avrupa Birliği’ndeki reklam politikası var. Şirket, AB’nin siyasi reklamların şeffaflığı ve hedeflenmesine ilişkin düzenlemesinin ardından Ekim 2025’ten itibaren siyasi, seçimle ilgili ve toplumsal meseleleri konu alan reklamları platformlarında durdurmuştu. Bu nedenle engelleme, feminist içeriklerin organik olarak paylaşılmasını değil, bunlar için ücretli reklam verilmesini kapsıyor. Yine de olay, söz konusu politika kültür-sanat alanına uygulandığında ortaya çıkan sınırları gösteriyor. Bir siyasi kampanya ile feminist edebiyatın temel metinlerinden birinin sahne uyarlaması aynı kategoride değerlendiriliyor.
Küçük ve bağımsız kültür kurumları, izleyiciye ulaşmak için sosyal medya reklamlarına ihtiyaç duyuyor. Bu nedenle otomatik sınıflandırmalar görünürlüğü ve bilet satışlarını doğrudan etkiliyor. Üstelik Virginia Woolf’un kadınların kendilerine ait bir üretim alanına duyduğu ihtiyacı anlattığı eser, bugün “feminizm” nedeniyle dijital görünürlük satın alamıyor. Mesele yalnızca bir reklamın reddi değil, kültürün politik propagandayla aynı filtreye sıkıştırılması.
