Yapay zekâ ile birlikte neredeyse her şey kusursuzlaştı. Metinler pürüzsüz, görseller ideal, fikirler dengeli. Hata payı minimize edildi, risk neredeyse sıfırlandı. Ama tam da bu noktada, kültürde sessiz bir kırılma yaşanıyor.
Çünkü kusursuzluk artık bir ayrıcalık değil; bir varsayım. 
Bugün iyi olmak yetmiyor. Zaten herkes “iyi”. Yapay zekâ sayesinde kalite yükselmedi, ortalama yükseldi. Bu da farkı başka bir yere taşıdı. Artık ayırt edici olan şey mükemmellik değil, insan izi.
İnsana ait olan şeyler kusurludur. Tereddüt eder, yanlış yapar, geri döner. Süreç görünürdür. Niyet hissedilir.
Yapay zekâ doğruyu üretir; insan ise denediğini gösterir. Aradaki fark küçük gibi görünse de, güven tam olarak bu boşlukta kurulur. Fazla düzgün olan şüphe uyandırır. Fazla temiz olan mesafe yaratır. Hata ise beklenmedik bir şekilde samimiyet taşır.
2026’da bireysellik de dönüşüyor. Artık “kendin olmak” yeterli değil; kendini sürekli anlatmak gerekiyor. Kimlik, optimize edilen bir projeye dönüşüyor. Yapay zekâ bu anlatıyı kolaylaştırıyor ama aynı zamanda tek tipleştiriyor. Herkes kendini anlatabiliyor, fakat giderek birbirine benzeyen bir dille. Bu noktada kusur, anlatının dışına taşan tek alan haline geliyor.
Byung-Chul Han’ın yıllar önce işaret ettiği gibi, pürüzsüzlük çağımızın yeni normu. Ama norm haline gelen her şey gibi, pürüzsüzlük de anlamını kaybediyor.
Bugün kültürde yeniden yükselen “ham”, “bitmemiş” ve “kusurlu” estetik bir geri dönüş değil; post-AI bir refleks.
İnsan hatası artık zayıflık değil. Aksine, sistem dışı olduğu için değerli.
Algoritmanın üretmediği, optimize edilmemiş, düzeltilmemiş olan şeyler dikkat çekiyor. Yakın gelecekte “handmade” gibi,
“human-made” ya da “imperfect by design” ifadelerini daha sık duymamız tesadüf olmayacak. Kusur, bir kalite göstergesine dönüşüyor.
Yapay zekâ her şeyi mükemmelleştirdi. Şimdi farkı yaratan şey, insanın hâlâ yanılabiliyor olması.
Çünkü kusursuzluk makinenin diliyse, hata insanın imzasıdır.
